کودکان اوتیستیک به علت عدم توانایی در برقراری ارتباط گاها رفتارهای پرخاشگری از خود بروز میدهند. بیشتر افراد ارتباط را در کلام و گفتار میبینند ولی لازم است بگوییم ارتباط جدا از کلام و گفتار می تواند شامل نوشتار, اشاره یا حتی ارتباط تصویری نیز باشد. شما از هر طریقی که بتوانید راهی ارتباطی را به کودک آموزش دهید قطعا بیقراری ها و پرخاشگری ها رو به کاهش گذاشته و راه ارتباطی جایگزین آن خواهد شد.
دستورپذیری اولین قدم در آموزش این کودکان است. در صورت آموزش پذیری کودک ابتدا از آموزش حرکات درشت دست و پا و یا دستورهای حرکتی شروع کرده و سپس حرکات غیر گفتاری مثل حرکات زبان و لب و یا فوت کردن استفاده کنید .
در صورت افزایش توانایی کودک در آن حرکات و دستورپذیری ها اگر شانس یاری کند کم کم کودک شروع به گفتار می کند. در غیر این صورت آموزش تصویری و یا اشاره نیز به نسبت کمک کننده خواهد بود.
پراگماتیک یا کاربرد شناسی از مهمترین مسائلی است که در این کودکان دچار آسیب می شود که همزمان درصورت آموزش زبان و گفتار و یا هرگونه ارتباطی باید مورد توجه ویژه قرار بگیرد.